Onderzoek naar fossiele resten uit de La Brea-teerkuilen in Californië wijst op misvormde wervels en zeldzame tumoren bij sabeltandtigers, wat kan duiden op inteelt binnen de uitgestorven soort.
Nieuwe analyses van skeletresten van de sabeltandtijger werpen een zorgwekkend licht op de laatste dagen van deze iconische predator uit het Pleistoceen. Uit onderzoek naar wervels die zijn opgegraven uit de La Brea-teerkuilen blijkt dat een aanzienlijk aantal dieren leed aan fysieke defecten. Volgens berichtgeving van sciencenews.org zijn er misvormde ruggen en zeldzame tumoren aangetroffen, wat door wetenschappers wordt geïnterpreteerd als mogelijke signalen van inteelt.
Deze genetische degradatie zou een cruciale rol hebben gespeeld in de kwetsbaarheid van de soort, waardoor ze minder goed in staat waren om zich aan te passen aan veranderende omstandigheden. De ontdekking suggereert dat de populatie van de Smilodon fatalis mogelijk kampte met een te kleine genetische diversiteit, wat vaak een voorbode is van uitsterven.
Herziene visie op habitat en jachtgedrag
Naast de genetische bevindingen is ook het beeld van hoe de sabeltandtijger leefde drastisch veranderd. Lange tijd werd aangenomen dat deze katten, die tot wel 270 kilogram konden wegen, open graslanden domineerden en daar grote prooien zoals bizons en paarden achtervolgden. Recente analyses van honderden tanden uit dezelfde teerkuilen trekken dit beeld echter in twijfel.
Zo stelt paleontoloog Larisa DeSantis van Vanderbilt University dat de iconische beelden van sabeltandtigers die bizons neerhalen niet worden ondersteund door de data. Volgens een artikel van nationalgeographic.com waren deze dieren waarschijnlijk bewoners van bossen, waar zij zich specialiseerden in het jagen op bladeters zoals herten en tapirs. Deze verschuiving in inzicht helpt wetenschappers te begrijpen waarom kleinere roofdieren, zoals coyotes en grijze wolven, wel overleefden terwijl grotere carnivoren zoals de sabeltandtijger en de Amerikaanse leeuw tussen 10.000 en 12.000 jaar geleden uitstierven.
De paradox van de sabeltanden
De enorme hoektanden, die tot wel 18 centimeter lang konden worden, waren weliswaar dodelijke wapens, maar vormden tegelijkertijd een risico. In tegenstelling tot moderne grote katten, die hun prooi verstikken via de keel, gebruikte de sabeltandtijger zijn tanden voor een precieze, verwoestende slag om slagaders door te snijden of tussen ribben te dringen.
Volgens informatie van felinefacom was dit een riskante strategie; bij een te heftige strijd konden de tanden afbreken. Dit dwong het dier om eerst met brute kracht en grappling de prooi volledig te immobiliseren voordat de tanden werden ingezet. Deze combinatie van fragiliteit en ferociteit maakte de jacht tot een riskant spel waarbij elke mislukking kon leiden tot hongersnood.
Evolutionaire wortels en misidentificaties
De geschiedenis van de sabeltandtigers is complexer dan aanvankelijk gedacht. Recent onderzoek heeft aangetoond dat er veel vroege varianten bestonden voordat de bekende Smilodon domineerde. Een voorbeeld hiervan is de herontdekking van een schedel in de collectie van het American Museum of Natural History.
Een postdoc van de University of California, Berkeley, ontdekte dat een schedel die simpelweg als "felid" (katachtige) was gelabeld, in werkelijkheid toebehoorde aan de Adelphailurus kansensis. Zoals beschreven door nautil.us, leefde deze poema-grootte kat meer dan vijf miljoen jaar geleden in het westen van Noord-Amerika. De ontdekking van deze soort, die ook in Kansas is aangetroffen, benadrukt de evolutionaire trend van sabeltandige kenmerken over een veel langere periode dan voorheen werd aangenomen.
Deze nieuwe inzichten worden ondersteund door onderzoek van de University of California, Berkeley, waarbij wordt gesteld dat dergelijke misidentificaties in museumcollecties vaak leiden tot nieuwe doorbraken in ons begrip van de evolutionaire geschiedenis van deze roofdieren. De combinatie van genetische zwakte, gespecialiseerd jachtgedrag en een beperkte habitat heeft uiteindelijk geleid tot het einde van een van de meest gevreesde roofdieren uit de prehistorie.