We denken bij de prehistorische strijd om het bestaan van vroege mensachtigen vooral aan gevaar op de grond: sabeltandtijgers, hyena's, krokodillen. Maar het gevaar kwam misschien ook van boven. Uit de lucht.
Volgens een artikel van livescience.com zijn er gedocumenteerde gevallen waarin arels bavianen aanvallen die tot wel 60 pond wegen — ongeveer 27 kilogram. Dat is veel zwaarder dan wetenschappers eerder dachten dat deze vogels aan konden.
En dat is meer dan een opmerkelijk natuurfenomeen. Als arels vandaag de dag zulke grote primaten kunnen doden, dan rijst de vraag of roofvogels vroeger ook op mensachtigen jaagden.
Wat betekent dit voor de menselijke evolutie?
In de vroege stadia van de menselijke ontwikkeling waren onze voorouders klein. Kleiner dan wij. Juist die kleinere hominiden zouden een plausibel doelwit kunnen zijn geweest voor grote roofvogels. Predatie vanuit de lucht zou zo een rol hebben gespeeld in de natuurlijke selectie — een dimensie die onderzoekers tot nu toe vaak over het hoofd zagen.
Direct fossiel bewijs dat arels vroeger mensachtigen joegen, is er niet. Maar de huidige jacht op bavianen vormt een sterk biologisch analogon: een levend voorbeeld van wat mogelijk was.
Deze data dwingt onderzoekers om de rol van luchtpredatie in de prehistorie serieuzer te nemen. Paleontologen en archeologen kunnen met de huidige biologie scenario's reconstrueren van hoe onze verre voorouders overleefden in een vijandige omgeving — niet alleen bedreigd op de grond, maar mogelijk ook van boven.
De precieze jachttechnieken van deze arels blijven onderwerp van studie. Zo willen onderzoekers beter begrijpen welke impact deze vogels hebben op de populatiedynamiek van primaten.