Wetenschappers hebben in China een uitzonderlijk fossiel ontdekt dat een nieuw licht werpt op het gedrag van roofdieren uit het Cambrium. Het gaat om een overblijfsel van de Amplectobelua symbrachiata, een wezen dat destijds een dominante positie innam in de prehistorische oceanen. Het meest opvallende kenmerk van deze vondst is een genezen wond, wat volgens newscientist.com bewijst dat het dier een gewelddadige aanval heeft overleefd.
Anatomie van een Cambrische jager
De Amplectobelua symbrachiata behoorde tot de radiodonten, een nu uitgestorven groep arthropoden. Deze dieren hadden een fysieke bouw die doet denken aan een combinatie van een kreeft en een inktvis. Om prooien effectief te kunnen vangen, beschikten ze over twee krachtige grijparmen aan de voorzijde van hun kop. Voor hun voortbeweging in het water maakten ze gebruik van een reeks zwemvliezen langs hun flanken, die naar achteren toe steeds kleiner werden.
Hoewel deze wezens met een maximale lengte van bijna een meter klein lijken vergeleken met moderne standaarden, waren ze in hun eigen tijd absolute toproofdieren. Omdat de zwemvliezen uit zachter weefsel bestonden dan de hardere grijparmen, blijven ze zelden bewaard in het fossielenarchief, wat deze specifieke vondst extra waardevol maakt.
Een onverwachte medische aanwijzing
Het fossiel werd aangetroffen in de Yu’anshan-formatie in China, een gebied dat bekend staat om de uitzonderlijke conservering van zacht weefsel. Onderzoekers konden het object identificeren als een zwemvlies van een radiodont dankzij het specifieke lijnenpatroon op het oppervlak. Bij een gedetailleerde analyse stuitte het team op een W-vormige inkeping aan de rand van het vliez.
Deze specifieke vorm is kenmerkend voor de schade die wordt veroorzaakt wanneer twee hoektanden door weefsel scheuren. Stephen Pates van University College London gaf in de berichtgeving van aan dat hij nooit had verwacht dat een dergelijk detail bewaard zou blijven in de versteende geschiedenis.
Aanwijzingen voor kannibalisme
De omvang van het dier kan worden geschat op basis van de positie van het gevonden vliez. Indien het om het grootste vliez ging, was het dier minimaal 23 centimeter lang; was het echter een van de kleinere vliezen, dan was het dier aanzienlijk groter.
Het meest intrigerende aspect is echter de herkomst van de beet. Aangezien de Amplectobelua symbrachiata aan de top van de voedselketen stond, waren er nauwelijks andere dieren die in staat waren om een dergelijke wond toe te brengen. Zoals beschreven door , versterkt dit de theorie dat het dier is aangevallen door een andere radiodont, wat wijst op kannibalistisch gedrag binnen de soort.
Het feit dat de wond tekenen van genezing vertoonde, toont aan dat het slachtoffer de aanval overleefde en pas enige tijd later stierf. Deze ontdekking biedt een zeldzame blik op de interacties tussen roofdieren in een tijdperk dat cruciaal was voor de evolutie van complex leven. De combinatie van de conservering van zacht weefsel en het bewijs van herstel na een trauma maakt dit object tot een wetenschappelijke schat, zoals verder uitgewerkt in de analyse van .