Wetenschappers hebben nieuwe bewijzen verzameld die aantonen dat zwarte gaten niet enkel materie opslokken, maar deze onder bepaalde omstandigheden ook weer kunnen uitstoten. In een recent onderzoek is vastgesteld dat een zwart gat materie kan terugwerpen nadat het een ster heeft geconsumeerd, wat nieuwe inzichten biedt in de dynamiek van deze mysterieuze objecten.
De focus van het onderzoek lag op een specifiek binair systeem dat bekendstaat als Swift J1727.8–1613. Volgens berichtgeving van universetoday.com bestaat dit systeem uit een zwart gat met een geschatte massa die tien keer groter is dan die van de zon, samen met een ster die in een baan om dit object draait. In dit systeem vindt een proces plaats waarbij het zwarte gat voortdurend materiaal van de begeleidende ster absorbeert.
De resultaten van dit onderzoek, die zijn gepubliceerd in de Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, onthullen dat dit proces geen eenrichtingsverkeer is. De onderzoekers, onder wie wetenschappers van de University of Warwick, ontdekten dat een deel van de geconsumeerde materie opnieuw in de ruimte wordt geslingerd, in de richting van waar het oorspronkelijk vandaan kwam. Zoals beschreven door , wijst dit erop dat zwarte gaten niet altijd functioneren als bodemloze putten.
Om tot deze conclusies te komen, maakten de astronomen gebruik van de Very Large Telescope (VLT) van het European Southern Observatory. De wetenschappers analyseerden een eruptie die in 2023 plaatsvond bij Swift J1727.8–1613. Tijdens deze gebeurtenis werd waargenomen dat materie via krachtige jets en winden uit het zwarte gat werd weggeduwd. In plaats van te vertrouwen op een enkel beeld, voerden de onderzoekers een reeks observaties uit over een langere periode. Deze methode stelde hen in staat om de volledige cyclus te volgen, van de initiële consumptie tot de uiteindelijke uitstoot. Volgens de analyse van was deze tijdlijn essentieel om het mechanisme van voeding en uitstoot te begrijpen.
De bevindingen suggereren dat zwarte gaten een proces kunnen doorlopen dat vergelijkbaar is met een vorm van digestie. Swift J1727.8–1613 is relatief klein en minder actief dan veel andere bekende zwarte gaten, wat mogelijk een rol speelde bij de waargenomen uitstoot. Het lijkt erop dat het object verzadigd raakte en niet alle binnengekomen materie kon accommoderen, waardoor de restanten over een langere periode werden uitgestoten.
Deze ontdekking is van groot belang voor de astronomie, omdat het de traditionele opvatting over de onontkoombaarheid van zwarte gaten nuanceert. De waarnemingen, zoals gerapporteerd door , vormen een belangrijke stap in het ontrafelen van de manier waarop zwarte gaten interageren met hun omgeving en hoe zij materie verwerken.